ارتباط دو نوع داروی دیابت نوع 2 با خطر بالای بیماریهای قلبی عروقی

21 دسامبر 2018- بر اساس یک مطالعه ی جدید، دو داروی انسولین بازال و سولفونیل اوره که بطور معمول برای خط دوم درمان دیابت نوع 2 تجویز می شوند با خطر بالقوه ای از وقایع قلبی عروقی مانند حمله قلبی، سکته مغزی، نارسایی قلبی یا قطع عضو ارتباط دارند.

دکتر Matthew O'Brien، نویسنده ی ارشد این مقاله و استادیار پزشکی داخلی و پیر پزشکی در دانشکده ی پزشکی Feinberg در دانشگاه Northwestern گفت: افراد باید بدانند که داروهایی که برای دیابت مصرف می کنند، می توانند آسیبهای جدی به قلب و عروق آنها وارد کنند. این نتایج بر نیاز به تغییر پارادایم در درمان دیابت نوع 2 تاکید دارد. نتایج این تحقیق در JAMA Network Open منتشر شد.

دو داروی سولفونیل اوره و انسولین پایه (basal insulin)، معمولا بعد از موثر نبودن تجویز متفورمین- یا متفورمین به تنهایی برای کنترل قند خون بیمار کافی نیست یا بخوبی توسط بیمار تحمل نمی شود-، بعنوان خط دوم درمان دیابت نوع 2، تجویز می شوند.

این اولین مطالعه برای مقایسه ی تاثیر هر کدام از شش داروی اصلی خط دوم درمان دیابت نوع 2، بر سیستم قلب و عروق بیماران است.

انسولین Basal برای آزاد شدن تدریجی در طول روز طراحی شده است، در حالیکه نوع دیگر انسولین (انسولین پرندیال) سریعتر عمل کرده و برای تزریق قبل از غذا طراحی شده است.

در این تحقیق، بیش از نیمی از بیماران در سراسر کشور (60 درصد) که نیاز به داروهای ثانویه داشتند، و یکی از این دو دارو برای آنها تجویز شده بود، شرکت داشتند. نویسندگان اعلام کردند احتمال وقوع آسیب های قلبی و عروقی در بیمارانی که یکی از این دو دارو را مصرف می کردند، بیشتر از افرادی بود که تحت درمان با داروهای DPP-4 جدیدتر قرار داشتند(این احتمال برای افراد تحت درمان با سولفونیل اوره 36 درصد و برای افراد تحت درمان با انسولین دو برابر بیشتر است).

دکتر O'Brien گفت: بر اساس یافته های ما، تزریق انسولین به 37 نفر بیش از دو سال کافی است تا یک رویداد قلبی و عروقی مانند حمله قلبی، سکته مغزی، نارسایی قلبی یا قطع عضو اتفاق افتد. برای سولفونیل اوره، این تعداد کمی بالاتر از 103 نفر بود، اما هنگامی که این محاسبه را برای 30 میلیون آمریکایی مبتلا به دیابت، اعمال کنیم به اعداد سرسام آوری می رسیم.

نویسندگان مقاله اظهار داشتند که پزشکان باید تجویز داروهای ضد دیابت جدیدتر مانند داروهای آگونیستGLP-1 (مانند لیراگلوتید)، مهارکننده هایSGLT-2 (مانند امپاگلیفلوسین) یا مهارکننده هایDPP-4 (مانند سیتاگلیپتین)، را بعنوان خط دوم درمان بعد از متفورمین، به جای سولفونیل اوره یا انسولین پایه ، بیشتر تجویز کنند.

دکتر O'Brien گفت: این داروها گران تر از سولفونیل اوره ها هستند، و دلیل اصلی این که به طور معمول تجویز نمی شود، همین موضوع می باشد.

او افزود: این نتایج باید باعث شود که پزشکان با در نظر گرفتن عوارض نامطلوب قلبی عروقی تجویز زودهنگام این داروها در اوایل دوره ی درمان دیابت، الگوهای تجویز دارویی خود را تغییر دهند و داروهای جدیدتر را که پروفایل قلبی عروقی مطلوب تری دارند، تجویز نمایند.

این یک مطالعه ی مشاهداتی با استفاده از داده های 132،737 بیمار مبتلا به دیابت نوع 2 بود که خط دوم درمان برای آنها آغاز شده بود. دانشمندان توانستند با استفاده از شواهد دنیای واقعی، یافته های آزمایشات تصادفی قبلی که در آنها تنها یک داروی فعال با پلاسبو مقایسه شده بود، را تکمیل کنند.

منبع:

https://medicalxpress.com/news/2018-12-diabetes-drugs-linked-higher-heart.html